
Beste mensen,
De aarde onder onze voeten beeft van uitputting en van geweld, de bereidheid conflicten met wapens op te lossen groeit met de dag, dus nee, er is weinig aanleiding om te hopen’, zo schrijft Joke Hermsen in haar laatste boek Tijd is hoop. ‘Maar’, zo voegt zij eraan toe: ‘desondanks is dat tóch wat ons te doen staat, in plaats van ontgoocheld de schouders op te halen. Hoop is datgene wat onze daadkracht kan motiveren om het roer om te gooien’. Het is precies zoals de uit Nazi-Duitsland gevluchte Joodse filosoof Ernst Bloch schreef in de jaren veertig: ‘Hoop is het belangrijkste affect van de mens omdat de hoop ons inspireert geen genoegen te nemen met het geweld en het onrecht dat dagelijks plaatsvindt.’Als hij spreekt over de hoop, dan heeft hij het over het beeld Spero dat de beeldhouwer Pisano in de 15e eeuw op de bronzen deur van het Baptisterium in Florence beitelde.
De hoop staat er licht door haar knieën gebogen, heeft twee vleugels op haar schouders en strekt haar handen uit naar een vrucht die voor haar onbereikbaar blijft. En toch heeft zij vleugels. Daar gaat het om, zegt Bloch. Hoewel hetgeen naar waar wij reiken onbereikbaar lijkt, tóch geeft de hoop vleugels aan het denken en aan het leven, zodat de vrucht wellicht ooit binnen bereik komt. Zonder hoop op verandering is het leven zonder zin. Hopen is je armen uitstrekken naar wat je nog niet kunt begrijpen. Een waar woord in tijden van dreiging en verwarring. Die hoop moet echter wel gevoed worden. Daarom is het tijd om te herbronnen. Om terug te gaan naar die oerteksten, geschreven met een pen gedrenkt in de hoop. Daarom gaan ook wij als Nieuwe Bijbelschool dapper verder.
uw voorzitter,
Ad van Nieuwpoort
In opdracht van de Amsterdamse Kamer van de West-Indische Compagnie vestigden zich in 1624 kolonisten bij de monding van de Hudson. De zuidpunt van Manhattan bleek voor dit beoogde Nieuw Amsterdam...
Wat ontbreekt eigenlijk aan Tenach?
Soms bekruipt mij de gedachte: is Tenach mij als bijbel niet genoeg? Het Nieuwe Testament riekt mij toch teveel naar een ‘het is volbracht’ dat geen ruimte ...
Identiteit
Wie zijn wij? Meer dan ooit staat de vraag naar ‘identiteit’ in het maatschappelijk debat centraal. De radicaal-rechtse fractie in Europese parlement heet niet voor niets ‘Identiteit e...
Vertalen
Woorden uit een andere sfeer, een andere wereld zo vertalen dat ze niet alleen de oertekst weergeven, maar ook de gevoelswaarde laten horen, dat is af en toe moeilijk. Maar niet altij...
De Nieuwe Bijbelschool is in 2010 opgericht om aandacht te vragen voor de betekenis en de zeggingskracht van bijbelse verhalen voor de tijd waarin wij leven. Zij wil in deze tijd een poging wagen om de bijbelse teksten te ontdoen van allerlei christendommelijke vooroordelen en misverstanden, opdat zij weer voor zichzelf kunnen gaan spreken. De bijbel is volgens ons niet zozeer een bevestiging van onze diepste religieuze verlangens, maar eerder een boek met verhalen die gaan over de vraag wat een mens nodig heeft om optimaal mens te worden.
De Nieuwe Bijbelschool is een platform voor theologiestudenten en predikanten, maar ook voor mensen die zomaar benieuwd zijn of de bijbel nog wat te vertellen heeft.
De Nieuwe Bijbelschool is een onafhankelijke stichting met een plek aan de Protestantse Theologische Universiteit. Daarnaast organiseert zij bijbelklassen, seminars, een podcast en tal van activiteiten op het snijvlak van ‘oude bronnen en nieuwe tijden’.
Tot mei 2019 was aan De Nieuwe Bijbelschool een leerstoel verbonden: de bijzondere leerstoel Miskotte/Breukelman aan de PThU, met prof. dr. Rinse Reeling Brouwer als hoogleraar. Vanaf oktober 2019 is er een nieuw ingestelde onderzoeksplek, waaraan Marco Visser verbonden is.